تغييرى و تبديلى ، و از اين آيه غرض آن بود كه تو نيز بر سنت انبياء برو . به اتفاق سنت انبياء در اين شريعت نبود كه شرع ايشان منسوخ شد . پس لا بد كه توحيد عدل و نبوت و امامت باشد تا فائدهء آيه معطل نمايد . و قال : فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْراهِيمَ ( آل عمران 89 ) تبعيت كنيد ملت ابراهيم را و ابراهيم را خليفه ذريت او بود . پس بايد كه رسول ما نيز خليفه از قرابات وى باشد : وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ * ( انفال 76 ) و خداوندان رحم بعضى اولى باشند از بعضى ديگر . و قرابات رسول كه مستعدان اين كار بودند على بود و بعد از وى اولاد وى عليهم السّلام اگر صحابه بگذاشتندى . دليل پنجم ، همچنين چون استقراى كتب و اجماع اهل قبله كردم يافتم كه هيچ رسولى از دنيا بيرون نرفت الّا كه او را وصى بود كما قال : وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( بقره 126 ) يعنى وصيت كرد به آن ابراهيم پسران خود را و يعقوب گفت اى پسران من به درستى و راستى كه خداى تعالى برگزيده از براى شما دين را پس البته بايد كه نميريد شما مگر مسلمان . و رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت : من مات به غير وصية ، مات ميتة جاهليه « 1 » ، يعنى هر كس بميرد و وصيت نكند مرده است مردن در حال جاهليت و كفر ، و امثال اين اخبار كه وارد شد در تحريص امر كردن به وصيت . پس به حكم : أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ ( بقره 41 ) آيا امر مىكنيد مردمان را به نيكوئى و حال آنكه نفس‌هاى خود را فراموش مىكنيد . بايد كه آنچه امت را فرمود بلفظ عام او نيز بدان قيام كرده باشد و باتفاق ابو بكر و عمر وصى رسول صلّى اللّه عليه و آله نبودند بلكه وصى على بود چنان كه مخالف و مؤالف گواهى دهد بر آن و اوصياى انبياى سلف جمله امام بودند و خليفه در آن روز نبود ، پس بايد كه در دور ما نيز وصى نبى امام باشد . دليل ششم ، حق تعالى گفت : إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ ( آل عمران 30 ) يعنى به درستى كه برگزيده خداى تعالى آدم را و نوح را و آل ابراهيم را و آل عمران را بر عالميان . رسول گفت : سلام على آل يس ، و يس محمد صلّى اللّه عليه و آله است به دليل قوله تعالى : يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ * إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ( يس 2 - 1 ) يعنى سوگند به قرآن حكيم كه به درستى و راستى كه تو از آن جماعتى كه فرستاده شده‌اند ، و آل

--> ( 1 ) - اسرار الامامة 233 به نقل مشكاة الانوار 335